In zeventig bloedstollende minuten hielden onze mannen stand tegen een bij vlagen grandioos Watducks.
Dragons mocht met twee doelpunten verschil en voordeel beginnen. Dat lijkt comfortabel, maar zodra de wedstrijd begonnen was gierde de zenuwen door ieders keel. “Als we de eerste tien minuten maar zonder kleerscheuren doorkomen” was de gedachte. Maar al na 5 minuten opende een zeer fanatiek Watducks de score 0-1. De marge was nog maar één doelpunt. Watducks rook bloed en bleef in razend tempo de aanval zoeken. Twee minuten later scoort Dragons 1-1. Een schitterende tip-in van Felix op een al even mooie schijnpass van Pino. De hartslag gaat weer wat omlaag.  Even later kon Charlie de hartslag van ons allen weer op normaal krijgen. Backhand shot, 2-1.  We zijn dan nog geen 10 minuten bezig. In de 11e minuut scoort Watducks weer op een tip-in 2-2. Totale gekte. De doelpunten vallen of het niets is. Waar gaat dat naar toe?

De zenuwen beginnen weer te gieren en Tony doet er met de D-side nog een schepje bovenop. Pino had het in de voorbije matchen moeilijk met de PC. Het was elke keer “net niet”. Maar net als vorig jaar met Zoulou, is ook dit jaar (met Pino) de PC van Dragons weer op tijd klaar voor de finales.
20e minuut, 3-2 na PC van Pino. Ook Watducks scoorde op PC waardoor we met 3-3 gingen rusten.

Menig supporter nam nog eens een flinke slok om maar vooral rustig te worden. De tweede helft startte en Watducks liet zien fysiek prima in orde te zijn. In hoog tempo drukte zij Dragons meer en meer naar achter. Ons middenveld had het zeer moeilijk en de hoge ballen van Watducks brachten ons grote problemen.

Rond de 50e minuut scoorde Watducks 3-4. De marge is nog maar één doelpunt. Onze ploeg kraakt onder het aanvallend geweld van Watducks. De D-side is niet meer te stoppen. Tony looft vaten bier uit en de kelen schreeuwen onze ploeg steun toe. Voor Manu is dit altijd zeer belangrijk. Hij speelt graag voor publiek en put kracht uit de aanmoedigingen. Die laatste 20 minuten heeft hij dan ook Dragons er doorheen gesleurd. Toen Pino vijf minuten voor tijd de verlossende 4-4 uit PC scoorde ging er een zucht van opluchting rond. De laatste vijf minuten waren toch nog “hel”, maar Manu en onze verdedigers hielden stand! 4-4 eindstand, de finale is binnen.

Het in grote getalen gekomen publiek nam afscheid van  Yeki “the Legend”, Pappa Timo, en Colin “The General”. Voor hen was dit de laatste officiële thuiswedstrijd. Er volgt nog een uitgebreid afscheid, waarover later meer. En dan was er nog meer goed nieuws…. Manu en Femke zijn in blijde verwachting!! Een rede voor nog maar eens een vat en een naast het behaalde resultaat voor een feestje. Het werd nog laat , heeel laat die avond.