Over een dubbelportret over de "Sissies Van Ranst" van Dames1 kunnen we veel schrijven, en geloof me vrij, dat hebben ze zelf ook gedaan... Wat deze unieke tweedracht vooral naar voren brengt is de liefde voor 't Stad, hun favoriete gerechten en uiteraard: het feit dat ze, zij het op jonge leeftijd, al deel uitmaken van het clubpatrimonium.

 

De twee zussen apart ontleden heeft weinig zin, het vermoeden dat ze sterk aan elkaar gebonden zijn kan niet ontkend worden. Caroline speelde drie jaar na haar allereerste hockeypasjes al in het dames fanionteam (!) en zus Sophie volgde bijna onmiddellijk in haar voetsporen. Door de jaren heen, welke de meisjes in hun respectieve studies (communicatie& kinesitherapie) naar andere oorden stuurden, verdwenen deze Dragonsmonumenten voor de modale toeschouwer even naar de achtergrond maar met hun inzet en paraatheid op lange termijn verdienen ze een ereteken dat de gouden draak in proportie overstijgt. Binnenkort wordt voor hen een decennium dames 1 vervolledigd: een waarachtige krachttoer op deze jeugdige leeftijd. Als de klasse soms komt bovendrijven; de degelijkheid van beiden wordt geroemd door medespeelsters en gevreesd door tegenstanders.

Hoewel ze momenteel volop genieten van het studentenleven en de trendy bars op het Antwerpse Zuid (en omstreken) niet schuwen, hebben deze twee meisjes/dames ook alle jeugdselecties van de nationale teams doorlopen. Dat Caroline graag kookt voor vrienden en Sophie bijtijds de gitaar ter hand neemt , doet tevens  hogere sferen van gezelligheid vermoeden.

Toch blijven deze twee "meubelstukken van Dames 1" met hun voeten op de grond en schrikken ze niet terug om een moord te plegen voor een Mc Flurry. Een stil vermoeden dat slachtoffers zich vrijwillig en massaal in rijen aanbieden, kan mij moeilijk ontglippen …