Het angstaanjagende geluid komt uit de bek van een enorme zeeleeuw, die met hongerige ogen naar de kleine pinguïn kijkt. ”Kaaktunga”, brult de zeeleeuw in Inuit. Voor de enkele niet-Inuitspreker onder de lezers:”Ik heb honger”. Dat was onze kleine Jean-Pierre wel duidelijk.

“Wa ne mottig beest”, denkt hij. “Meh iêl Brasartica mor ni meh mijn”, roept hij luid, ervan overtuigd dat hij een leuke pinguïn is, maar niet om op te eten. Hij maakt een snelle halve draai, springt over de hutkoffer, landt op zijn buikje en peddelt met zijn korte vleugeltjes en pootjes zo snel als hij kan door de sneeuw.

De zeeleeuw is duidelijk even het noorden kwijt, maar ziet al snel de kleine pinguïn met ijzingwekkende vaart in de verte verdwijnen. “Laat maar gaan”, denkt hij, “het heeft geen zin er achteraan te gaan. Laat ik maar een hapje gaan eten. Een lekker kreeftje of zo”.

Jean-Pierre krijgt snel in de gaten dat de achtervolging gestaakt is. Dat komt goed uit, want aan zijn pootjes en zijn vleugeltjes hebben zich ijsklompjes gevormd. Dat doet erg pijn. Hij laat zich uitglijden en gaat tegen een bultje stuifsneeuw lekker uit de wind zitten. Vermoeid van de inspanning vallen zijn oogjes dicht. Hij droomt dat hij tegen een bultje stuifsneeuw ligt en dat een husky zijn gezicht likt. “Oh, neemt u mij niet kwalijk. Ik dacht dat u een vanille dropje was. Het spijt mij werkelijk dat ik u gelikt heb”. Het is een heel beleefde husky hond, die Jean-Pierre wakker maakt uit zijn droom.

“Wat doe jij hier zo in je eentje?” vraagt de husky . Jean-Pierre legt uit dat hij op zoek is naar zijn roots, zijn vader en moeder. “Misschien kan ik iets voor je doen, spring maar op mijn rug. Ik heb nog een paar vrienden die hier in het Grote Draken Praathuis zitten. Zij willen vast wel helpen”.

In huskyhondendraf gaat het razendsnel over de witte vlakte. Na een kwartiertje remt de husky. De sneeuw spuit onder zijn poten omhoog en Jean Pierre heeft de grootste moeite om zich vast te houden. Voor zich ziet Jean-Pierre het Grote Draken Kasteel. Hij springt van husky’s rug af en loopt naar de toegangspoort, die langzaam piepend open gaat. “Ik gloëf m’n aige oêge nie”, mompelt hij...

Wordt vervolgd