Jean Pierre begint te vertellen dat hij in Vriesland, in de ZOO van Antwerpen uit een ei is gekropen. Het was een vondeling-ei, dat op een koude dag in februari bij de portier was afgegeven. Onze kleine pinguïn is groot gebracht door verzorger Papa Pinguïn, die hij ook echt als vader ziet. Het is een gelukkige jeugd, maar toch knaagt er iets, toch is er iets van onrust.

 Steeds vaker begint Jean Pierre zich af te vragen wie zijn echte vader en moeder zijn. Wie heeft het ei gelegd? Wie heeft het bij de portier afgegeven? Jean Pierre wordt alsmaar onrustiger. Op een mooie dag hoort hij dat er een expeditie naar het Prinses Elisabeth Station op Brasartica vertrekt.

“Ik kus mijn twiê polle mè zo’n schoen kot hier, mor ik trap et af”, denkt hij en springt in de metalen hutkoffer met proviand, die klaar staat om ingescheept te worden. Op weg naar zijn ijskoude roots.

Na een reis van enkele weken voelt Jean Pierre dat de hutkoffer opgetild en met een plof neergezet wordt. Hij is nu wel een beetje zenuwachtig. Heeft hij er wel goed aan gedaan zijn veilig onderkomen in Vriesland op te geven voor een gevaarlijk avontuur op zoek naar zijn afkomst?

Hij trekt de stoute schoenen aan, iets dat niet eenvoudig is voor een pinguïn en langzaam duwt hij de deksel van de hutkoffer omhoog. Een striemende koude wind slaat in zijn snuit, zijn oogjes beginnen ervan te tranen. Hij klautert uit zijn tijdelijke verblijfplaats en springt met zijn blote pootjes op de bevroren sneeuw. Het voelt als ‘thuis’.

Plotseling hoort hij achter zich een vervaarlijk gegrom. Bliksemsnel draait hij zich om: ”Mor amai, wad is me da, ik verschiet m’neige doêd”, stamelt hij geschokt...

Wordt vervolgd