Bekercompetities kennen traditiegewijs een grillig karakter. Ook en vooral omdat de bond vaak niet weet waarheen dit kalendervehikel te plaatsen. Een eerste ronde in september en dan 4 wedstrijden na de competitie in mei voor zij die blijven zegevieren. Communicatie hieromtrent vanuit de associatie: beneden het vriespunt.

Maar dat maakt van dit avontuur een uitdaging die bol staat van verassingen en plotwendingen die geen mens kan bedenken. Hemelvaart en Pinksteren betekenen voor veel Dragons-leden kiezen tussen de kans op een laatste hockeyprijs, de eerste tennisafspraken of een uitstapje naar de kust. En zo mochten wij ook ervaren: het bekerteam dat wij dit weekend het veld instuurden voor de halve- en later ook hele finale verschilde op 8 plaatsen van het team dat de 1/8ste finale had beslecht. Bekermatchen worden steeds vaker beslist door sms’en dan door acties van spelers zelf.

Dat we gedwongen door situaties en winstbejag Dragons3 en Intercrew lieten samensmelten (* Mineuren1 United) had zowel voor- als nadelen. Twee gezamenlijke trainingen en een oefenpartij lieten ons toe om de gouden combinaties van de “Reserven 2002” terug wat op te blinken. Kwartfinalist “Vandergracht Baudouin” werd gevreesd maar diende uiteindelijk forfait (hemelvaart) te geven en zo stond de voorlaatste stap naar blinkend eremetaal ineens op het programma: zaterdag 22 mei Dragons-Leuven (dat overigens kampioen Leo had uitgeschakeld).

Traditioneel woelige arbitrage en twee teams die een competitie enkel weg konden spoelen met een beker, de vonken stonden in de hemel geschreven. 3-1 voorstaan(nico,tim,vince), een ultieme 3-3 moeten toestaan in een zon die brandt als ongekend voor 2010, dan gaat de hartslag een tandje bijsteken. Strafballen beslissen dan over ‘sterven op de mansion’ of ‘total final glory’, voor mij persoonlijk liggen de twee niet ver uit elkaar, maar wel genoeg om meer coolness te behouden dan ex-dragons spelers Olivier Van kerckhoven en Jean Collin die met hun missers aan de basis lagen van een eerste Dragons feestje: 6-5 na 9 strokes, zeer begrijpelijk ook het Engelse woord voor ‘hartaanval’ ;-).

De ‘dos cervezas por favor’ werden er uiteindelijk wat meer, zondag was uitslaap-, zwem-, bbq- en pokertornooidag (wat is het leven van een hockeyer toch hard). Met heen en weer gebel naar de kust werden eega’s ontgoocheld: een bekerfinale is toch belangrijker als een lang weekend aan de kust. Anderen kozen voor de tussenoplossing: een ritje heen en weer.

De bond had alle finale wedstrijden in de zandbak van White Star geprogrammeerd, maar die van de Coupe Campion werd naar de oase van mede-finalist Wellington verschoven: een verrassingsfeestje voor hun afscheidnemende Argentijnse speler/coach Lucas Santurio. Het voordaagse pokertornooi had met zijn gezelligheid beslag gelegd op de fitheid van sommige spelers, maar we verwelkomden met Benny en Fred ook twee extra fysieke eenheden die dat gemis moesten compenseren. Dat het met arbiters vaak spookt in Brussel werd opgelost door de bereidwillige medewerking van Ben Thys die zich omschoolde van supporter tot scheids en die dat, op vrees dat hij er nu aan vasthangt, met zeer veel brio deed. (Ook de arbitrage van de tegenstander was overigens uitstekend, eat that Leuven!)

We hebben in onze carrière al zoveel mirakel-comebacks meegemaakt die zo ongelooflijk waren dat je er 5 jaar later nog niet van kon genieten (ask Jasper Vredegoor) , maar als je met nog 12 minuten te spelen 2-0 aan het wegkwijnen bent in het hol van de leeuw bejoeld door 500 opgetrommelde kinderen (jeugdtornooi) en tegen drie heren1 spelers (corradini !, muylaert!) ben je vet met die ervaring. En dus werd er ultiem werkhockey bovengehaald dat twee doelpunten (Tim, Boe) opleverde en dus... strafballen again!

Wellington had in 1/2e finale een free-ticket gekregen van herakles (1000 leden, geen ploeg!!) en dus kon onze ervaring van zaterdag wel eens de doorslag geven. De routine-volgorde werd op één strategisch mentale positie aangepast en waar Wilm zaterdag en de eerste helft van maandag schitterde in de goal, verdedigde Nick (wat een luxe) tijdens dit beslissende moment met verve zijn kooi en ons doel: de beker die op de middenlijn werd uitgestald. Onze Argentijnse vriend dacht aan een feestje door de laatste Wellingtonstrafbal zelf te beslechten , maar een wereldsave en daarna het finale doelpunt van Greg Celis schreven een toekomst uit waarover op het vliegtuig richting Latijns-Amerika nog veel zal getobd worden … . Dankzij Wez en Djamihla hebben we zowel beeld als klank van dit spektakel. Zeer snel zal facebook in staat zijn om deze triomf met jullie te delen!

Onze 17e (!!) officiële hockeyprijs is er één van bloed, zweet en tranen geweest. Cup-tradition in zijn beste vorm. Van vrijdagavond gebrabbel tegen Langeveld op het B-veld, over de talrijke falingen van toppers als potentiële tegenstanders, tot de tot tweemaal toe (niet voorbereide) strafballenserie in een schitterend zonnetje en de 251 sms’jes die we verstuurd hebben om iedereen (buiten de D-side)op de juiste plaats te krijgen (ook al hebben sommigen door momenten van spanning minder gespeeld, of vielen ze uit de fusie-kern): “Amy Mac Donald, Spark” maar nog meer “Tom Waes, dos cervezas” !!