Zondagmorgen openbaart zich wekelijks ergens op een Belgisch hockeyveld een absoluut surrealistisch koninkrijk. Tussen de heersende grondmist en de lome schapen in de weide valt het bij tijden moeizaam waar te nemen, maar bestaan doet het zeker, het linksbackuniversum van Frédéricus Gadeyne de Eerste

El Gadinio regeert in zijn gebied als een verlichte despoot, zoveel is duidelijk. Zijn tegenstander geen blik gunnend, de zone bespelend op elegante wijze en als hij voor de vierde keer aan de noodrem is gaan hangen zorgen bekommerende verontschuldigingen en een heftig schuddend hoofdje voor het wederom uitblijven van de zoveelste uitsluiting. Men kan deze sympa kerel weinig verwijten, maar de risicoloze aanpak zal nooit de zijne worden.

Dat onze pappenheimer de hockey-academie aan zich heeft laten voorbijgaan valt op zodra hij de kleine witte bol krijgt toegespeeld. Niet collectief denken, geen nutteloos geflats langs de zijlijnen. Ingewikkelde dribbels en moeilijk instudeerbare tactische patronen spelen niet in het hoofd van deze artiest. Eenvoud als een opdracht op zich. Verwondering oogstend als hij het kleinood tot aan de middenlijn vervoert om er daar, met spijt in het hart, afscheid van te nemen. Hij wenst het een mooie reis naar de vijandige cirkel toe. Vriendschap sluiten met de bal, tranen in de ogen bij niet balbezit. De eenzame toeschouwer heeft veel bewondering voor de manier waarop balkunstenaar en motorfreak Gadeyne zichzelf het metier heeft aangeleerd. Zonder één minuut training, de routine zuiver opgedaan in wedstrijdsituaties, laat hij de ervaring spreken. Vroeger stiekem een beetje balgevoel gezaaid met een tennisbal in zijn toenmalig nieuwe, nog te verbouwen woning. Het geduldige getik, tegen een binnenmuur die toen zijn laatste dagen aan het aftellen was, heeft hem doen inzien dat er geen leven is zonder stick en bal. Ook na het rinkelen van de eerste glasscherven bleef de drang naar kunstgras onweerstaanbaar. Heeft het hem bloed, zweet, tranen en geliefden gekost, nu is hij de onbetwiste spilfiguur op wat één van de moeilijkste veldposities genoemd kan worden. Met een carrière in stijgende lijn is de eerste ploeg naar grote waarschijnlijkheid de laatste halte van de Dascher-express.

Dat het de hoogste tijd wordt om deze man te eren wordt bevestigd door zijn palmares. De overwinning van de Lobet Beker in het gezegende jaar 2003, zorgt er voor dat Fredjes palmares in proportie groter is dan dat van alle spelers van Uccle H1 samen. Nu is er natuurlijk geen enkel (kunstgras)palmares korter dan dat van Uccle, maar dat is een ander verhaal.

De vervanging verloopt altijd met de grootste egards: de term reservebank wordt niet in de mond genomen als deze vorst zijn scepter neergelegd, en onder enige transpiratie lijdend, plaatsneemt op zijn vergulde troon. Lakeien snellen toe om hem te laven. Naast hem een paar vroeg gesneuvelde helden van de eerste periode, met een blik van nimmer aflatende verafgoding starend naar hun held. Ze willen hem aanraken, hij gunt hen dat plezier volkomen.

Moeilijk uit te leggen wat dit individu zijn aantrekkingskracht en aanzien bezorgt. Men is geneigd te zeggen ‘complexloos’ maar dat is net niet voldoende of juist te veel. ‘Een hockeygentleman’, dat is iemand als ‘Raketje’. De bal met de blote hand op vijf centimeter nauwkeurigheid gaan neerleggen waar die drie seconden geleden zijn voet geraakt heeft, de scheids een instemmend knipoogje gunnen bij een zoveelste dwaling, altijd naar voor stormen met de rug kaarsrecht op het onderlichaam en het slaghout steeds omklemmend met beide handen aan het opperste uiteinde om dusdanig het overzicht te behouden, ziedend bij het oplopen van een te vermijden blessure. Het hoofd in de wolken en de tegenstrever met de nek aankijken. Minachting als defensieve strategie in dit rijk van alleenheerschappij.

P. Amat, een Spaanse hockeyador en de enige continentale speler wiens speelstijl naar mijn mening te vergelijken valt met die van onze protagonist, is één jaar geleden uitgeroepen tot beste speler van het Europese clubkampioenschap te Barcelona. Hij wordt door zowel liefhebbers als insiders geroemd om zijn onvoorstelbaar acceleratievermogen met de bal aan de stick, maar zijn interpretatie van de Gordijnen-stijl verloopt niet over rozen (mag van zijn coach het veld niet opdraven met een truckerspetje).

De aardbol heeft hoge nood aan het type speler dat tien seconden in de week een hockeybal in zijn bezit heeft maar wel als enige zo achteloos de attitude ‘geniaal’ op een plein kan neerpoten. Een grote vreugde vervult menig sporthart bij het gadeslaan van zoveel moois op een grijze zondagvoormiddag. Heeft recent een volledig nieuwe outfit aangeschaft, alles wat hem in luxe en technologie de mogelijkheid zou kunnen bieden beter te presteren verdween in het winkelmandje. Sommigen maken gewag van het einde van een tijdperk.

Als Raketje vijf seconden na persoonlijk balverlies de achtervolgingsprint dreigt in te zetten op een doorgebroken rechtsvoor sieren uitbreeksporen het waterveld. De Brasschaatse kerkklokken houden even op met luiden. De tijd staat stil voor Frederic Gadeyne.  (Tekst als eerbetoon ter afscheid van Fred aan de echte club van z'n hart!, vve)