Zondagje Leuven uit. Zwarte beest sinds jaar en dag (mede door historische gegevens) en ook nu weer botgevangen, 3-1, eerder hopeloos dan kansloos. Maar het was een andere rode draad die door de dag liep. Ondanks de groei van het ledenaantal, de toenemende mediatisering van onze sport (of de drang daar naar) en de oplopende financiële injecties haalt ons Belgische hockeywereldje haar charme toch vooral uit het 'klein' zijn.

Tijdens de wedstrijd, start 9u30, bij de tegenstander loopt ene Olivier Van kerckhoven rond, ex-dragons, ex-H1 leuven en familielid van de in ons team acterende 'Noots-gebroeders'. Deze band helpt net om de wedstrijd niet te laten overkoken.

Na het laatste fluitsignaal nemen de Mineuren2 van Mechelse onze plaats in langs de bezoekende dug-out. 'Putain, ce sont les gars dont on a perdu vingt-cinq zéro' of zoiets komt mij ter oren. Die gasten hadden blijkbaar het trauma nog niet verwerkt dat we hen 5 (!) seizoenen geleden hadden aangesmeerd bij de start van ons bestaan. Dat ze de exceptionele nederlaag nog meedroegen tot daaraantoe, maar zelf begonnen ze over hoe hun derde adfundum-drinker hen de estafette had gekost in de derde helft. 2000 dagen later, details tot op de seconde.

Nog niet gezeten om onze nederlaag door te spoelen, arriveren de Heren3 van Antwerp op de Leuvense velden. Ook hen passeerden we in onze tocht naar Mineuren1, maar de band gaat verder: onze twee teams bezitten 8 van de overlevers van het meest heroïsche Derby Duel allertijden, tevens de laatste titel van onze vereniging: de 5-3 Dragons overwinning in de play-off finale van 2003. Voor Tim Stevens die dit jaar bij ons vertoeft, was het fijn om zijn ex-ploegmaats (dixit: oude zakken) te begroeten in zijn nieuwe omgeving van .. euh... iets minder oude zakken. Verbroedering alom.

Niet veel later schuift 'de bondscoach' mee aan tafel. Ook hij kwijt zich nog elke zondag van zijn taak als veldspeler. In de korte conversatie die we hebben komt notabene tersprake dat hij door zijn eigen team tot de orde is geroepen: zijn fitheid en discipline moeten aangescherpt worden. Adam Commens zet zijn zonnebril af en beaamt hetgeen hij precie vergeten is na te leven: 'the team asked if I could skip the partying on Saturday'.

Bij het bestellen van extra gerstennat komen we Mick Beunen tegen, nieuwe hoofdcoach van Leuven, nadat eveneens oud-Dragons gedienden Van Praet en Dewammme de wacht werden aangezegd. Mick moet de tegenvallende H1 terug op de rails krijgen (dat heeft hij verleden seizoen bij Dragons met succes gedaan) en zijn eerste opdracht is alvast geslaagd: 4-3 winst tegen Leopold. Een Leopold waarbij we nog even toelichting krijgen van dokter Guy, blijkbaar een oud-studie genoot van onze pater familias. Hij snapt er niks van: 'We hebben een betere ploeg als in vorig jaar en toch 11 punten minder', tja.

Bij de terugkeer naar Brasschaat passeren we op de Brusselse Ring de Dames2-karavaan die uitgelaten terugkeert van een  ploegweekendje in de Ardennen, en hun eerste overwinning van het seizoen die waarschijnlijk een zondagskatertje extra kracht heeft bijgezet. Mijn gedachten zijn bij de gelukzaligheid van de heer Yvan  Braconnier, iemand die qua  hockey-passie niet moet onderdoen voor mezelf, mick beunen en adam commens.

Een dag zoals vandaag toont de charme van het hockey aan. We willen een populaire sport die de media- en sponsor belangstelling naar een hoger niveau tilt, maar de familiaire gezelligheid van het hockey in België is haar grootste wapen.