112 sms'jes en telefoongesprekken: de prijs die je als management betaalt om een team bijeen te krijgen in een weekend waarin vakanties, herexamens, en de (mexicaanse) griep beslag leggen op je kern. Resultaat: 3 maanden na de inschrijving in het Rabo Grand Reserva tornooi in Weert (NL) en exact 24 uur voor de afslag van de eerste wedstrijd stonden er slechts zes namen op papier.

Op het menu stond dus een rondje teamshoppen, en dat lukte met medewerking van de invités uiteindelijk perfect. Toch blij dat het ledenaantal van Dragons in die mate gestoffeerd is dat alle profielen netjes ingevuld konden worden. In het buitenland een tornooi van enige waarde gaan spelen, daar kan je immers niet iedereen voor opbellen. Heren 1 en Heren 2 moesten ook vol aan de bak, dus de vijver werd ietsje kleiner maar uit Heren 3 visten we een linkermiddenvelder, uit Heren 7 een rechtsachter en een vleugelspits en terplekke toverde Dames 4 (!) een linksvoor uit haar hoed: 10 spelers en één speelster, als het ware een elftal dat meer neigde naar Dragons United dan naar Intercrew, maar kom.

Dat het een Nederlands Reserventornooi betrof van 5 wedstrijden (25 min) op één enkele dag, deed ons bang uitkijken naar de fysieke weerbaarheid van de ploeg die tussen 10u en 18u vol aan de bak moest in een broeierig zonnetje, en dus zonder enige vorm van back-up.

De keeper was op komst maar het startschot werd gegeven dus speelden we de eerste tien minuten (tegen Weert Heren 2) met een vliegende keep. Defensief strak georganiseerd beperkten we de schade tot een scoreloos gelijkspel. Toch oogsten we goede moed op beterschap voor de komende partijen. Toen we omstreeks 11u een eerstje 'biertje' wilden bestellen, kregen we te horen dat dit in regel pas kon als het tornooi was afgelopen. Die regel werd snel even beperkt tot inwoners van Nederland.

De dag kleurde met de minuut rozer: met enkele mooie veldcombinaties door vreemden die automatismen uitwisselden die Heren1 in geen duizend trainingen bijeenkrijgt, scoorden we enkele opvallend mooie velddoelpunten: met dank aan aangever Junior (Ex-braxgata) en afwerker Tim (Ex-antwerp), twee toppers die dit seizoen in het Gemeentepark te bewonderen vallen. Opmerkelijk ook het aantal doelpunten op stilstaande fase: 60% van het totaal. Tevens opvallend: de Noorderburen zich tot nog toe weinig bekwaamd hadden in de self-pass en de nieuwe free-hit regels in de 25m.

Na Weert 2 werden zowel Eindhoven, Weert 3 als Leonidas verslagen. Telkens met scores die gezien de puntentelling (6ptn overwinning, 1 pt per gescoord doelpunt) in onze kaart speelden. Hier en daar zelf gestolen, dat geven we graag toe. Een voorbereidingstornooi op dit niveau draait in de eerste plaats om plezier, maar eens in de finale lonkt het blinkend eremetaal toch ietsje verleidelijker dan iedereen wil toegeven. 25 minuten lang hebben we onze cirkel als een burcht verdedigd tegen een spervuur aan aanvallen, het balbezit mag gerust geraamd worden op 90-10, maar de enige kans die we versierden (een strafcorner) werd via een uitgekiende fase achter de doelman weggemoffeld. Die 0-1 stond verrassend genoeg garant voor de eindoverwinning want hoewel we ons nog opmaakten voor een tweede speelhelft, bleek dat niet nodig. Het tornooi kende zijn, verbaasde, overwinnaar. Die beker, ok die mag op de kast van de captain, maar het was toch ook mooi dat elke strijder van dit vreemdelingenlegioen een persoonlijke medaille om de hals kreeg. Na een deugddoende douche, dito Bbq en een te bescheuren optreden van een coverband, landden we omstreeks 12u terug in Brasschaat, alwaar de eerste prijs van het seizoen zijn plekje in de glazenkast toegewezen kreeg.