Op Hemelvaartsdag heeft Dragons als club haar laatste officiële 70 minuten van het seizoen 08/09 mogen begroeten. Voor die spelers die hun vermoeden van sportieve alwetendheid niet kunnen onderdrukken, en zo stond er donderdag minstens ééntje op het veld, en andere coaches die maar geen vat krijgen op hun vedetten, is dit onderschrift misschien een leerrijk document. Het gaat over commitment, sportieve vergiffenis en over “el momento dado”.

Nadat ze de zure Intercrew-appel doorgekauwd hadden waren de Mineuren1 twee weken geleden landskampioen geworden. Dat was voor velen, niet in het minst voor hunzelf een verrassing, maar wie het team ontleedt kan er moeilijk omhéén: de loop der jaren en het toeval hebben deze elite een mix bezorgd aan kwaliteiten die geen hockeyteam in België ooit zal kunnen voorleggen, niet nu en waarschijnlijk ook niet in de toekomst: geboren clubmensen, ex-internationals, meervoudige landskampioenen, beslaagde organisatoren uit het zakenleven, nimmer aflatende fighters en een extra side-kick van jeugdig talent dat soms over de salade gestrooid wordt: over een play-offloze competitiereeks met 22 duels is succes dan min of meer verzekerd. 7 Landstitels in 11 jaar. Een superteam.

Maar de hockeyklok tikt verder en aan de competitie, die eind april zijn outro aankondigde, wordt een bekerslot gebreid. Een mentale, fysieke en organisatorische brug te ver voor dit team waarvan de allure en daadkracht dan verdwijnen als sneeuw voor de zon. De 18 generaals vinden geen maarschalk meer die hen tot de orde roept en zwaaien, blijkbaar niet gekrenkt in hun eer en slechts één stap verwijderd van blinkend eremetaal, met een witte vlag richting het verre zuiden. De plaats waar ze de zondag daarvoor nog glorieerden. De hand in eigen boezem steken mag ook: Intercrew kon niet het potentieel afvaardigen waarvoor ze normaal borg staan.

Verblind door zoveel (extra)sportieve onmacht, wordt een mens onredelijk en dus zetten we ons twintig uur voor de afslag even schrap aan een klein tafeltje. Linkerhand:mobieltje, rechterhand: een paar honderd euro budget, voor onze neus: een lijst van 48 spelers en in het achterhoofd: het feit dat Dragons vier teams op de been kan brengen van Mineuren1-niveau. Dit alles met één missie: een kwalitatief elftal op de been brengen dat morgen om 9u30 aan de Crest staat. 34 sms'jes, 16 gesprekken en een half etmaal later valt het verdict: 11 (+1) spelers trekken morgen ten strijde naar (uittredend landskampioen) Pingouin, dit seizoen al twee keer te sterk gebleken voor huidig vice-kampioen Intercrew.

Om tot rust te komen worden nog twee sport-documentaires in de DVD-speler geramd: Cruijff en Zidane leggen afzonderlijk de nadruk op 'het gegeven moment'. Hoe getalenteerd, gepassioneerd, omkaderd, voorbereid en begenadigd ze als individu ook waren, in welk kampioenenteam ze terecht kwamen, de topcoaches die hen stuurden, de details die hen hielpen, de tegenslagen die ze overwonnen, de dingen die ze ervoor moesten laten: het moment (seizoen, speeldag of seconde) dat het er ligt, moet je het willen nemen, ook al grijp je er naast, want enkel dan kan je leven met het feit dat je er alles aan gedaan hebt. Met dat gerust gevoel konden we vredig indommelen.

De wedstrijd had het beste in zich van wat een cupmatch moet bieden: keeper uit z'n bed gaan plukken, de stress van de aanvang in ondertal (2 spelers niet op afspraak), het uitbesteden van de dubbele arbitrage aan Pingouin, de voorsprong bij de rust, ballen op de dwarsligger en de paal, een gemiste stroke van de tegenstander bij een gelijke stand, een onterechte voorsprong voor de thuisploeg op 2 minuten van het eindsignaal en de euforie van de gelijkmaker in de allerlaatste seconde van de wedstrijd, om dan de loterij van de strokes te verliezen met het kleinste verschil en na heel wat “malchance”.

Zo een nederlaag is pijnlijk, zeker gezien het legioen van soldaten dat zich in andere, minder strijdvaardige, omgevingen schuilhield. Matteo Gryspeerdt en 'Junior' verdienen zeker een vermelding, beide heren offerden een hemel in het noorden van Antwerpen op om een strijd aan te gaan in de hel van het dorre Wallonië, een gevecht dat notabene het hunne niet was. Elke coach of speler die in de toekomst een voorbeeld wil hebben van wat 'commitment' inhoudt, mag ook eens bij Gregory Celis ten rade gaan. Had woensdagavond het plan opgevat om zijn vriendin in Brugge te gaan bezoeken, na drie uur in de file te hebben gestaan kon er nog een visite + dito feestje af tot in de vroege uurtjes. De morgen daar op vanuit de Vlaamse kust om 8u vertrokken naar Pingouin (2 uur in de auto), voor een fysieke wedstrijd op linksmidden. Met bijelkaar geraapte schoenen (een maat te klein) en extra stick van een medespeler zeventig minuten van hot naar her gecrosst (omdat er geen linksvoor was). Opgezadeld met het rotgevoel dat hij de beslissende strafbal op de keeper speelde en finaal met het besef dat hij één van de weinige Belgen was die de zonnige vrijdag niet de brug maakte, plofte hij zich neer, nam een pintje ter hand en glimlachte 'Vince, buffalo'.

Op zo'n moment neem je sportieve vrede en speelt de frustratie omtrent de afwezigheid van spelers aan wie een winstpremie van 100 euro beloofd was, een uitermate ondergeschikte rol. Wat melancholisch geklets, een standaardpassage langs de Quick en een verbinding Schilde-Brasschaat later, liggen we uitgeput en horizontaal in het water. Mijmerend over wijze woorden die ons nog lang door het hoofd zullen spoken: “Wedstrijden beginnen op Dragons, seizoenen eindigen op de Crest.”

* het gegeven moment (eigenlijk bedoeld als 'een bepaald moment')