Het was een tijdje geleden dat we nog tegen een topclub van boven de Moerdijk gespeeld hadden, meerbepaald 4,5 jaar; maar waar toen indertijd in Barcelona de strijd en het kwik de grens van het redelijke in ruime mate overschreden, werd er nu plaatsgemaakt voor een aimabel wedertreffen met de noorderburen van Amsterdam in het gezellige kader van The Mansion of Dragons. Toegegeven, op een ander niveau met een andere inzet, maar name-dropping kan geen kwaad.

Een kleine online invitatie en wat heen en weer gemail bleken te volstaan voor een mooie aanzet tot wat de kern van de hockeysport hoort te zijn. Grensoverschrijdend ballen in de meest amicale omstandigheden, en zelfs voor het eerste ‘biertje’ getapt is met elkaar omgaan als vrienden van jaren.

In beide teams zaten meerdere spelers die alle niveaus meegemaakt hebben, de mooiste tornooien, de grootste feesten, kampioenschappen, bekers en de vele aanhangers van het succes: maar ver van de schijnwerpers, in de kilte van een donkere januari zaterdag hebben de voor hun hoogdravendheid bekendstaande Amsterdammers en Brasschatenaren de gezellig gevonden om met elkaar te verbroederen.

In het buitenland staat de naam Dragons nog altijd hoog aangeschreven, een erfenis van succesvolle europese campagnes en wederzijdse links, en met gezamenlijke sponsor ABN AMRO hadden we ook een mooie intro. Maar je hebt meer nodig om gasten uit Amsterdam te overtreffen: zij hebben 4 watervelden, waaronder het nationale stadion,een achterban van 3000 leden, een hockey knowhow om van te dromen en de uitstraling die zelf een ploeg als de onze wegblaast. Extreme klasse op elk niveau, en belangrijker: een identiteit die authenticiteit uitstraalt.

De wedstrijd zelf werd door de bezoekers als een gezellig tussendoortje beschouwd in hun visite aan Antwerp-city en dit liet ons toe om, met het oog op de competitie die vandaag (zondag) al hervatte, ook wat rotatie te voorzien. Waar de Nederlanders vooral met ‘Stereo Sushi’ in hun hoofd speelden, konden wij onze wil om te winnen van deze hockeygrootmacht niet verbloemen. Hoe hard elk team ook z’n best deed om open doelkansen bij elkaar te spelen, beide keepers stonden op hoog niveau te acteren en dus werd de uiteindelijke eindstand, 2-1 thuisoverwinning, enkel tot stand gebracht door drie iet of wat gevleide tip-in goals.

Na de wedstrijd even ons “man-of -the-match systeem” uitgelegd, in Nederland blijkbaar ongekend. Daarna zelf met een uitgeweken Tilburger gekeuveld over Erik Parlevliet zaliger, Bert en Menno, het clubsucces begon angstvallig te neigen naar ‘We Love the 90’s’. EHL, Freixa, Amat en Taekema bleken woorden die de onderlinge verbondenheid deden verwateren. Bij Scapa wordt even stilgestaan, het clubtenue dat we hen geven is voor de toekomstige ‘Lul van de match’ (ook een fenomeen dat we hen aangeleerd hebben); zij overladen onze captain met een prachtige sweater en het ganse team met een zak vol AH&BC marketingstuff (polsbandjes, sleutelhangers). Op de toog ligt een foto van de Belgische landskampioen waarvan het glas gebroken is, de bar sluit slechts twee uur na het laatste fluitsignaal. Op de achtergrond zingt Johnny Cash ‘What Have I Become’. De schoonheid van symboliek ligt soms voor het oprapen.