Hoe vaak hebben we vannacht nog gedacht aan de uitspraak van de persoon die ons eind augustus voorspelde: “Over 10 maanden zijn wij landskampioen bij de Heren en de Jeugd” … en welk  gevoel van euforie maakt zich vandaag meester van de persoon die, nota bene na 7 jaren lang wachten /werken, beslag mag leggen op de realisatie van beide huzarenstukjes? De belofte om te speechen hebben we gezien de stedelijke feestvreugde niet kunnen waarmaken, dus geven we ons relaas van deze wonderlijke gebeurtenis mee in geschreven vorm. Of hoe één van de meest kritische supporters van Heren1, heeft gezien dat het goed was …

Hoezeer het aantal volgers van de rooms-katholieke kerk ook achteruit dondert, de lokroep om het verhaal van de zeven vette en magere jaren op te dissen spookte steeds meer door het Gemeentepark. Gelukkig is er ook een meer realistisch antecedent voorhanden: Begin jaren ’90, toen nieuwbakken Anderlechtvoorzitter Roger van den Stock zijn kampioenenclub de titels zag mislopen, suste hij zijn volgelingen met de woorden: “We moeten eerst investeren in bakstenen om een modern theater te bouwen. Daarna investeren we in acteurs die het blijspel opvoeren.” Het heeft er alle schijn van dat Dragons deze weg gevolgd heeft … .

Een buitenstaander is al snel geneigd te denken: hoe kan een team met 4 internationals op de bank geen kampioen worden? Maar het recente verleden heeft de club doen inzien dat zelf dit geen garantie is. De drie kernwoorden die ons dit jaar naar het hoogste schavot hebben gebracht zijn ‘opoffering, ‘toewijding’ en ‘balans’. Op mijn netvlies staan de ‘onzichtbare hockeymomenten’: Colin die in de Delhaize van de stadsfeestzaal rondstruint louter geleid door zijn vrouw en het begrip van internationale logo’s zoals dat van Coca Cola, Zoulou die 5 keer per week heen-en terug zowel de Antwerpse als de Brusselse ring opmoet, Florent die als grote transfer zich bijna een heel jaar doorheen fysieke ongemakken moet knokken om te ontsnappen aan het etiket van de anonimiteit en al de andere spelers die op lazy mondays hun zetel liever niet inruilden voor de bench-press.

Vroeger heette het nog “Dragons champion sans se fatiguer”, maar ook La Libre beseft dat er een nieuw hockeytijdperk is aangebroken: “Dragons champion sans discussion”. Waar de zon schijnt zitten we zaterdagmiddag op de tribune, zondag volgen we de wedstrijd live met dezelfde aanhang op groot scherm in de huiskamer, helaas nog meer luxe-supporter dan D(ie)-hard. Bij het naar huis fietsen horen we plots “Dragons Champions” weergalmen in de stad, fantastisch! Het symbool ook van de wederopstanding rondom het veld waar onze “Ambramovichen” tijdig hebben ingezien dat ook sfeer  het verschil kan maken (Hugues, D-side, …) door zelf aan het roer te gaan staan van het schip dat richting play-offs vaarde.

De manier waarop de staff omheen het team (Colin, Michel , Eric, Domien, Greg, …) met nimmer aflatend oog voor detail heeft gewerkt is bewonderenswaardig. Het groeiende besef dat teameenheid en positieve mentaliteit de ploeg een beslissende meerwaarde konden geven heeft er (samen met de tactische afspraken en de individuele kwaliteiten van de spelers uiteraard) voor gezorgd dat er een onwrikbare balans ontstond binnen het geheel. Welke coach krijgt het anders gedaan dat de midmid van de nationale ploeg en de ex midmid van Amsterdam zich in een defensieve (en voor de modale toeschouwer onzichtbare) rol wegcijferen in dienst van het hogere goed?

Na het grote succes van de jeugd en het bescheiden bekerwinstje  van de Heren3/4, staat de naam ‘Dragons’ ook weer bij de grote jongens in de annalen, het maakt ons weer een topclub in faam (en niet alleen in naam). Volgend jaar staan op alle vlakken grote uitdagingen te wachten (EHL, Dames1, derde veld,...) en zullen we het moeten stellen zonder diegene die we met z’n allen Nederlands hebben leren spreken. “Zoulou, misschien zien we elkaar volgend jaar terug op het veld, maar stel je kanon dan aub ietsje minder scherp af dan de voorbije weken. Met Stephen Butler heeft de club alvast één van de weinige vervangers gevonden met evenveel klasse! “

Je beseft eigenlijk pas wat je in huis hebt als je het een tijdje moet missen … met deze boutade kunnen we ons wederom  een jaar en met het grootste plezier  de beste van België noemen, ofni ofwa?  (bye,bye!) .

Vince Ve