Ik ben graag terreinafgevaardigde. Je hebt de beste plaats op het hele veld : het dichtste bij de spelers, scheidsrechters en dug-outs. Hier kan je de wedstrijd het beste voelen, beleven, ruiken. 

Een fantastisch scoreverloop : 1-0 1-2 3-2 3-3 4-3. Net op het moment dat de Dragons de wedstrijd in handen hebben de anticlimax door een fameuze flater en 4-4. Spektakel van het beste soort. 

Maar ook is de wedstrijd net begonnen en al 2 verschillende supporters (?) staan achter mij tegen elkaar te roepen omdat ze het helemaal anders zien. Iemand achter de dugout roept dat iedereen het mag weten dat hij het anders heeft gezien dan de scheids die er 75 m aan de overkant met zijn neus op stond. Dit is echter klein bier met het gemekker en gejammer van de coach van Racing die al snel een waarschuwing krijgt van de scheids. Dit haalt weinig uit. De gehele wedstrijd blijft dat duren en uiteindelijk vliegt hij van het veld. Ook sommige spelers zijn slecht bezig. Cédric Charlier, een fantastisch talent, maar met zijn lichaamstaal en verbaal meermaals uithalend naar de 'slechte' arbitrage. 

De spanning stijgt en de nervositeit slaat toe op het veld. Nog enkele minuten en Tom Boon en Jeffrey Thys haken met hun sticks in elkaar. Tom kan het niet laten en geeft er nog een extra snok aan. Een stick vliegt in de lucht. 

FREEZE. Nu wordt het een Grieks drama. In de tribune zit de familie François-Zwaans. Je kan niemand beter vinden dan hen om de band tussen Racing en Dragons te vertegenwoordigen. Tom, vorig jaar de oudste speler in Ereafdeling en nu gewaardeerde helper bij Racing, en Conny, ja, wat moet je daar van zeggen. Als je ziet wat er deze week over Kim Clijsters is verschenen dan is Conny een buitenaards wezen. Ze zit samen met haar broer Ron en de kindjes in de tribune. UNFREEZE. 

De stick komt naar beneden en valt met de punt vooruit op Ron's dochter die de stick niet kan ontwijken. Het kindje valt bewusteloos, blauwe lippen... Dan terug bij bewustzijn, de 100 komt aan, medische apparatuur, controle bloedsomloop, afgevoerd naar de kliniek. Het is uiteindelijk gelukkig niets ernstig. Maar wat indien de impact enkele cm hoger was geweest ? Je mag er niet aan denken...

Moraal van het verhaal ? Wij moeten stoppen met dat geroep naar de scheidsrechters en spelers, wij de toeschouwers, wij de supporters, wij de bestuursleden en coaches, wij de jeugd, wij de ouders, wij de spelers. Dat helpt niet, dat heeft geen zin en dat werkt uiteindelijk helemaal negatief. Het verbaal geweld stapelt zich op en culmineert dan in de fatale tackle (herinner u Witsel) of de fatale trekbeweging. AUB ? Vanaf nu, hier en overal !