Na al die kalkoenen en glazen champagne werd het begin januari maar weer eens tijd om die hockeystick van onder het stof te halen en weer helemaal in topvorm te geraken voor de tweede,oh zo belangrijke ronde. Spijtig genoeg kreeg België dan te maken met idyllische sfeertaferelen waardoor hockeyen tot groot ongenoegen van vele speelsters onmogelijk werd.

De voorbereiding kreeg dus een andere gedaante,bestaande uit loopsessies in de Brasschaatse bossen. Op de vooravond van de eerste wedstrijd werd ons dan eindelijk onze eerste echte training gegund. Het werd een zware maar heel leuke sessie waarin iedereen nog eens een “goei mep” op de bal kon geven en the hockeyvibe weer te pakken kreeg.

Zaterdag was het dan zover Parc stond op het menu, een maaltijd die normaal licht verteerbaar zou moeten zijn maar waarvan we wisten dat er een klein vergiftigingsrisico aan verbonden was. De eerste helft werd gekenmerkt door een zeer snelle voorsprong van Dragons met daarop volgend 3 tegendoelpunten van Parc. Vele domme fouten, teveel individueel spel en zinloos gedribbel lagen hiervan aan de basis.

Tijdens de rust werden door de coachen enkele rake uitspraken gedaan waardoor iedereen doorhad dat er de komende 35 min. echt wel een ander Dragons op het veld zou moeten staan indien we die 3 waardevolle punten in onze zak wouden steken. En zo liep het dan ook, Dragons kwam terug en hoe. Eindelijk lieten we de bal het werk doen en kwamen we tot prachtige doelkansen door gewoon simpel Michel’s “passing game”toe te passen.

Na 70 heftige min. was 6-4 de eindstand die op het scorebord pronkte, hiermee bewees dames 1 dat ze ook vanuit een zeer benauwde positie door teamspirit en vechtlust te laten primeren een overwinning konden behalen. Iedereen kon het terrein met een opgelucht en euforisch hartje verlaten en richting de beloofde bitterballen en douche vertrekken.

Datgene waar ieder vrijdagnacht over gedroomd had, was realiteit geworden.