Wanneer de eerste ploeg op teambuilding is, vallen er een pak vaste begeleiders weg en dan staan wij als interim-kracht graag borg voor een evenwaardig alternatief. Met scholieren 1 op zaterdagmorgend, junioren 1 op zaterdagmiddag en Intercrew op zondagmorgen (8u!) stond het weekend in het teken van hockeycoaching van het -tendentieus-  hoogste niveau.

Voor alle coaches gelden dezelfde plezieren en frustraties: je hoopt je team te doorgronden, staat hen bij met waardevol advies en materiële ondersteuning, maakt afspraken ; maar vanaf het moment dat je discipelen het veld betreden ben je hoofdzakelijk afhankelijk van hun talent. Slechts weinigen bezitten immers de gave om tijdens de wedstrijd nog die extra draai te geven vanuit de dugout. Zeker als de passage éénmalig is hoop je een karrevracht van know-how op instant wijze in een team te droppen.

Voor scholieren 1 stond de wedstrijd tegen Gantoise garant voor een spannend treffen, toch op het imago van Oostvlamingen afgaande. Op het veld was het direct andere koek en voerden de jongens van Gilles Pêtre exact de richtlijnen (lees: wetboeken) uit die hij me had meegegeven. Resultaat een vlotte 10-0 ruststand waar ook even de manager van moest gaan zitten. Het liet me toe om dat systeem toe te passen waar elke coach van droomt: ook de grootste talenten even op de pauzebank zetten. Dat die gasten dat zonder morren accepteerden bewees de perfecte teamgeest. De eindstand powerde nog naar 15-1 met bijwijlen hakkeldoelpunten, maar de overgrote meerderheid waren volwassen uitgespeelde kansen die het beste doen vermoeden voor de toekomst.

Even thuis een hapje gaan eten en dan om 16 uur weer paraat als vervanger voor Thierry Stumpe voor de clash tussen Junioren 1 en Junioren 2. Ik kende de gasten - zeg maar torens- van junioren 1 al een beetje van de training vrijdag en had ze optijd gewaarschuwd voor de gevaren van onderschatting. Omdat de wedstrijd om 17U was hadden we het uitgaansverbod maar 1 keer gelaten voor wat het was: ook dit is (mental)coaching: de boys hun geneugten gunnen om hen in een relaxte atmosfeer naar onze éénmalige samenwerking te loodsen. Witte kousen, wit shirt: iedereen perfect in orde! Die twee jaartjes meer en een attente manager werpen duidelijk hun vruchten af.

De tactische richtlijnen verwaterden een beetje naarmate de tegenstander werd overrompeld, individuele bijscholing drong zich dus op. Met hetzelfde principe als de scholieren: iedereen gelijk voor de wissel-wet. Als het niet aan een uitstekende keeper van Junioren 2 gelegen had zat er misschien een monsterscore in, en enkele fratsen van gelegenheidsspits Matteo deden de grens tussen genot en spot soms vervagen, maar voor de rest was het al logica wat de klok sloeg. En die tikte na 1,5 uur af op een ruime 13-0 overwinning.

Afgepeigerd door deze eerste coachingsdag kropen we in bed voor een verdiende nachtrust die welgeteld tot 6u45 duurde. Toen was het reeds tijd om uit de veren te kruipen voor m'n eigen team te begeleiden naar haar eerste bekerwedstrijd van het seizoen en 100ste officiële wedstrijd in haar bestaan (6 verliespartijen!). Hoewel de tegenstander Baudoin vanuit Brussel moest komen en de Veteranen liever hun kat dan een scheidsrechter stuurden, was het toch vooral onze eigen fout dat we snel op 1-2 achterstand kwamen. Toen ook Sasse uitviel drong een re-organisatie zich op en met een team dat je door en door kent (en waarbij je zelf meespelt) kan een snelle ingreep (scoren) al makkelijker plaatsvinden. Uiteindelijk konden we fysiek de overmacht halen en speelden we de achterstand weg tot een verdiende 10-2 overwinning. 

38 goals in 1 weekend, waaronder enkele sublieme doelpunten die ontsproten uit een waarlijk collectief: daar kan een coach die houdt van offensieve weelde alleen maar trots op zijn. Bij deze dank aan iedereen die dit weekend borg heeft gestaan voor mijn image als coach!